Wie ben ik?

Gepubliceerd op 28 september 2020 om 11:34

Welkom op deze pagina! Van tijd tot tijd worden hier levensverhalen en getuigenissen geplaatst. Niet de perfecte plaatjes, maar eerlijke verhalen. 

Via deze blog doe ik de aftrap.

Mijn naam is Anneke Braal. Ik ben fulltime moeder van drie prachtige dochters (12, 10 en 7 jaar). 

Mijn burgerlijke staat op aarde is ongehuwd. Ik ben 12 jaar getrouwd geweest, maar dit huwelijk is beëindigd door een echtscheiding. Het zijn een van de dingen in het leven die mij overkomen zijn die ik op het moment zelf liever niet had willen meemaken, maar waardoor ik veel heb geleerd. Vooral over wie God is. 

Hij is Degene waardoor ik hoop heb. Dwars door gebrokenheid heen en ondanks gebrokenheid. 

Hij is Degene die in staat is om ellende en verdriet ten goede te gebruiken. Maar ook om te verlossen, te bevrijden en te genezen.

 

Dit ging in mijn leven niet zonder slag of stoot. In mijn tienerjaren hield ik mijn hart op slot voor Hem. Ik durfde niet aan Hem te laten zien hoe mijn hart er werkelijk aan toe was. Ik dacht  dat Hij mij zou veroordelen om de rommel en de troep. Overmatig eten als medicijn, hoesjes van films en series die Hij vast niet goed zou keuren, goedkope romannetjes. Bovendien was ik veel te druk met vriendinnen, verkeringen en mijn imago. Ik wilde carrière maken. Ik zou het gaan maken als zakenvrouw in de mannenwereld, dromen genoeg. Aan de buitenkant was ik wel religieus trouwens. Catechisatie, kerkgang, jeugdvereniging, belijdenis doen.

Maar mijn hart hield zich verre van God. Een combinatie van angst en trots. Trots om mijzelf niet over te willen geven en mijn eigen leven te willen leiden. Angst om wat er zou gebeuren als ik de controle uit handen zou geven. Op de een of andere manier dacht ik altijd dat het leven als jonge christen enorm beperkend zou zijn. 

Vlak nadat ik getrouwd was kwamen de eerste slagregens en stormen in mijn leven en ontdekte ik dat mijn leven op zand gebouwd was en dat ik dit zelf niet ging redden. 

Er moest iets gebeuren. Ik ontdekte letterlijk in de gevangenis hoe gevangen ik zat. Ik was daar bizar genoeg samen met anderen om het Evangelie te delen. De liederen die we zongen voor de gedetineerden vonden een ingang in mijn hart. Ik ontdekte ook dat het echt waar is dat veel gedetineerden een gebroken of moeilijke jeugd hebben gehad. Ik luisterde naar een gedetineerde die vrij was omdat hij zichzelf in zijn cel had toevertrouwd aan de Heere Jezus en ik wist: dit heb ik nodig. Dit is het antwoord. Als het voor hem kan, dan kan het voor mij ook. En ik zeg nu tegen jou: als het voor mij kan, kan het ook zeker voor jou! Amazing grace!

Daarmee hielden de stormen en slagregens niet op, maar mijn leven was en is nu op de rots gebouwd.  Dat maakt alles uit. Hier op aarde, maar ook voor de eeuwigheid. 

 

Mocht ik nog eens bij jou op school komen of we elkaar op een andere manier leren kennen, dan kan ik je meer vertellen over de dingen die ik meegemaakt heb en waar ik in vast zat. De verkeerde keuzes die ik gemaakt heb en de dingen die mij overkomen zijn. Je zult ontdekken dat je nooit de enige bent, echt nooit! 

En toch kun je dit denken. Dit hoort erbij, dit is normaal, dit gaat weer over, ik ben vast de enige, ik draag dit wel alleen, ik kom er wel, ik kom hier uit. Ik ben altijd positief.

Je kunt blijven vluchten en je het liefst willen verstoppen (soms in je fantasiewereld), maar je mag tevoorschijn komen. Met je verhaal, je ellende, je verdriet, je gebrokenheid, je zonden. Schroom niet om een email te sturen of te reageren via de contactpagina. Het kan en mag ook anoniem! Het is spannend, het is eng, maar sinds wanneer is dat een reden om iets niet te doen?

In oktober kun je het verhaal lezen van meisje dat gepest werd op de basisschool en op de middelbare school, maar ook hoe ze hieruit gekomen is! Ze is uniek, net als jij!

Tot oktober!

Anneke 

 

 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.