Eenzaamheid

Gepubliceerd op 14 oktober 2020 om 12:08

Langzaam sluit de deur zich achter me. De deur waar ik twee jaar doorheen ben gegaan. Gesloten. Ik voel me eenzaam, maar niet verlaten. Nog een keer zeg ik: 'dag kamer met je saaie muren, dag ellenlange uren van praten'.

Een stukje van vroeger. Nee, nog niet zo lang geleden; een stukje van een paar jaar geleden. Toen sloot ik de deur van de kinder- en jeugdpsychiatrie. Na acht jaar van begeleiding ging ik het weer zelf doen. Na acht jaar van pesten. Dat is de reden dat ik daar en bij vele andere organisaties heb gezeten. 

Het pesten begon in groep 4. Eigenlijk weet ik niet waarom. Ik denk omdat ze gewoon altijd iemand uitzoeken die een makkelijk slachtoffer is. Dit ging de jaren van de basisschool door.  Toen ik naar de middelbare school ging hoopte ik op een nieuw leven, een nieuw begin. Zou het pesten eindelijk voorbij zijn? Maar ook op de middelbare school ging het eindeloze pesten door. Dezelfde personen begonnen mij ook op de jeugdvereniging te pesten en mij buiten te sluiten. Nergens voelde ik me veilig. Nergens kon ik opbloeien.

God hielp me om er weer uit te komen. Ik mocht eruit komen. Hij gaf mij de kans om een nieuw leven op te bouwen. Maar hoe doe je dat, als je nog steeds met de dingen en mensen van vroeger wordt geconfronteerd? Ik wil je meenemen in de opbouw van mijn 'nieuwe' leven. 

Je voelt je als een klein meisje dat voor het eerst in de grote wereld komt. Je weet niet waar je heen moet en wat je moet doen. Alleen moet je alles weer opbouwen. Alleen moet je keuzes maken en alleen moet je nieuwe vrienden maken. Er is niet meer iemand die je daarbij helpt of zegt wat je het beste kunt doen. Een pittig jaar met veel vallen en opstaan. Met heel veel terugvallen in het oude. Het niet meer zien zitten en black-outs hebben die een week kunnen duren. Maar ook een jaar waarin ik echt heel veel heb geleerd. Geleerd wie ik ben, hoe ik ben en wat ik kan. Nu zou je me haast niet meer herkennen in die persoon van vroeger.

Om mij heen zie ik vaak mensen met vrienden. Soms heel veel vrienden. Dan denk ik: dat zou ik ook wel willen. Nu pas krijg ik de behoefte aan vrienden. Nee, ik heb ze nooit gehad, eigenlijk weet ik dus niet wat het is om vrienden te hebben. Van binnen voel je een steek van pijn en van verlangen. Ik heb vaak, en dat doe ik nog steeds, gebeden om vrienden. Echte vrienden. 

Waar zou jij voor kiezen? Echte vrienden of vrienden voor even? Christelijke of niet-christelijke vrienden? Vroeger hechtte ik niet zoveel waarde aan het geloof. Nu veel meer, al vind ik het nog steeds erg lastig. En dat ik nu waarde hecht aan het geloof betekent voor mij dat ik ook waarde hecht aan christelijke vrienden. Je kunt wel jaloers zijn op mensen die veel vrienden hebben, maar hoe waardevol zijn die vrienden? Hoe ervaar jij de veiligheid in je vriendschap? 

 

Bovenstaand stukje heeft een dappere jonge meid middenin haar proces van herstel en bouwen geschreven. Om een inkijkje te geven waar je doorheen gaat als je gepest wordt: eenzaamheid, verdriet, jaloezie, verlangen. Op dit moment heeft ze vriendschappen op kunnen opbouwen en heeft ze sinds kort ook een relatie. Een nieuw begin, een nieuw leven.  

Wordt jij ook weleens gepest of voel je je gepest? Blijf hier niet alleen mee rondlopen! Ik mag sinds kort de hoofpersoon uit deze blog persoonlijk kennen en zij heeft mij eerlijk verteld hoe zij de wereld van de hulpverlening ervaren heeft. Dat de diversiteit aan hulpverlening haar niet altijd verder geholpen hebben. Hoe belangrijk het is om je echt veilig te voelen. Juist met het eerlijk worden over de situatie kun je je soms zo onbegrepen voelen. Maar toch is deze hulp van grote waarde. Of dit nu een mentor is of iemand anders op school. Thuis of in de kerk. Therapie of professionele hulp. Juist het praten en het niet meer alleen hoeven te dragen is zo belangrijk. Het liefst iemand uit je eigen omgeving en die een poosje met jou op wil trekken. Die je kunt vertrouwen. Ze zijn er, maar soms zie je ze nog niet.

Als je dit leest en je voelt je bij niemand veilig genoeg om echt je hart te durven delen of je weet eigenlijk niet wat je moet doen: stuur gerust een (anoniem) bericht. 

En last but not least: breng het in gebed. Wij als volwassenen kunnen enorm onhandig zijn in luisteren en komen het liefst gelijk met allerlei tips en adviezen waar jij niet altijd iets mee kunt. Of wij denken jou helemaal te snappen, maar in werkelijkheid snappen we er helemaal niets van. Of we (ver)oordelen jou en plaatsen in hokjes.

Er is een God die jou gemaakt heeft en jou bedacht heeft. Die jou zelfs met een speciale reden gemaakt heeft. Hij is Degene bij wie het altijd veilig is! Als het goed is heb je een Bijbel. De Bijbel staat vol verhalen van mensen die buitengesloten werden, jong en verlaten. Jozef en David bijvoorbeeld. Toch had God juist hen op het oog. Lees je Bijbel en bid elke dag! 

Je hoeft het niet alleen te doen! 

 

 

 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.